Kolejny tydzień nie różnił się niczym od dnia zawodów. Troszeczkę
oddaliłam się od Anki, co bardzo mnie zmartwiło… z reguły byłyśmy nierozłączne,
a teraz.? Postanowiłam do niej zadzwonić i spotkać się na wielkie zakupy,
ploteczki, kino. Jednym słowem ZABAWE.
Nie odebrała za pierwszym razem co mnie nie zdziwiło, zawsze tak było że
żadna z Nas nie słyszała telefonu. Zadzwoniłam po raz drugi… trzeci… czwarty…
Nie chce ze mną rozmawiać-pomyślałam
i odłożyłam telefon na półeczkę. Nie minęło 15 minut, a oddzwoniła.
-Dzwoniłaś.? Coś się stało.?-pytała..
-A czy musi się coś stać, żebym zadzwoniła do mojej przyjaciółki? Chyba nie,
jak myślisz Ann.?
-no tak … ostatnio bardzo rzadko rozmawiałyśmy. Więc trochę zdziwiły mnie
telefony od Ciebie. Przepraszam, jeśli te pytania Cię uraziły- mówiła to takim
obojętnym głosem, że zwątpiłam w Nasze spotkanie…
-Och.. wiem, ale chce naprawić soje błędy. Czy masz dzisiaj czas
popołudniu.?
-Powinnam znaleźć chwilkę, a coś konkretnego się szykuje.?
-Może małe zakupy.? Kino.? Ploteczki.? jak uważasz.?
-ok, a więc o 15 pod galerią, ani minuty spóźnienia, mam wiele do
opowiedzenia. Paaa!-i rozłączyła się. Miałam wrażenie, że wcale nie chce się ze
mną spotkać, że robi to bo chce w jakimś stopniu zachować kontakt. Wzięłam szybki
prysznic, i ubrałam się w miętowe spodnie, białą bluzkę z nadrukiem ”Kiss me”,
założyłam do tego miętowe Vansy. Uczesałam się w koka, a na koniec umalowałam
lekko tak aby nie przesadzić.
Byłam punktualnie pod galerią, miałam doskonały plan jak wyciągnąć z niej
informacje.
Długo nie musiałam czekać, bo Ann przyszła.
-Witaj- dałam jej buziaka w polik – cieszę się, że się mogłyśmy spotkać.!
-Nie ma sprawy. Chodź, mam tyle do opowiedzenia, ale bez mojej ulubionej
cafelatte tego nie zrobię. Okej.?
-Już się robi.!-poszłyśmy do naszej ulubionej kawiarni. Zamówiłyśmy latte
i duże ciacho. Niezręczna cisza zapadła na krótką chwilę, bo czekałam aż Ann
się rozkręci.
-Ostatnio mało rozmawiałyśmy…
-No tak zauważyłam to… - powiedziałam od niechcenia
-Już Ci wyjaśniam.. To nie tak, że nie chciałam z Tobą rozmawiać…
-Rozumiem-przerwałam jej- zauważyłam, że byłaś rozkojarzona.. Czyja to
sprawka.?
-No czekaj…! –powiedziała z najpiękniejszym uśmiechem pod słońcem- a więc
pamiętasz te zawody.? To jak zabrałam Cię na tą salę, w sumie to nie wiem po
co.. oberwałam piłką, od jednego z zawodników. Przysiadł się do mnie i wydawało
mi się, że rozmawialiśmy tak jakbyśmy znali się z kilka lat. Dał mi swój numer.
Myślałam czy napisać czy nie, ale odważyłam się. Bardzo chciałam, żeby się
ułożyło. Nie pożałowałam tego, odwiedzał mnie dzwonił. Dlatego nie pisałam,
byłam zajęta .. tzn, wiesz o co chodzi.- zarumieniła się
-Tak
rozumiem, trzymam za was kciuki, mam nadzieje że będziecie bardzo szczęśliwą
parką.! – powiedziałam, nie kryjąc entuzjazmu. Zaraz po tym zapłaciłyśmy i poszłyśmy
od naszych ulubionych sklepów, Ania cały czas opowiadała mi jaki to Dominik nie
jest wspaniały. W sumie to dobrze, że poznała kogoś nowego… tak długo była
sama.. muszę iść za jej przykładem…
----------------------------------------------------------------------------Jak Wam się podoba.? : )