piątek, 31 maja 2013

Ann.


Kolejny tydzień nie różnił się niczym od dnia zawodów. Troszeczkę oddaliłam się od Anki, co bardzo mnie zmartwiło… z reguły byłyśmy nierozłączne, a teraz.? Postanowiłam do niej zadzwonić i spotkać się na wielkie zakupy, ploteczki, kino. Jednym słowem ZABAWE.
Nie odebrała za pierwszym razem co mnie nie zdziwiło, zawsze tak było że żadna z Nas nie słyszała telefonu. Zadzwoniłam po raz drugi… trzeci… czwarty…
Nie chce ze mną rozmawiać-pomyślałam i odłożyłam telefon na półeczkę. Nie minęło 15 minut, a oddzwoniła.
-Dzwoniłaś.? Coś się stało.?-pytała..
-A czy musi się coś stać, żebym zadzwoniła do mojej przyjaciółki? Chyba nie, jak myślisz Ann.?
-no tak … ostatnio bardzo rzadko rozmawiałyśmy. Więc trochę zdziwiły mnie telefony od Ciebie. Przepraszam, jeśli te pytania Cię uraziły- mówiła to takim obojętnym głosem, że zwątpiłam w Nasze spotkanie…
-Och.. wiem, ale chce naprawić soje błędy. Czy masz dzisiaj czas popołudniu.?
-Powinnam znaleźć chwilkę, a coś konkretnego się szykuje.?
-Może małe zakupy.? Kino.? Ploteczki.? jak uważasz.?
-ok, a więc o 15 pod galerią, ani minuty spóźnienia, mam wiele do opowiedzenia. Paaa!-i rozłączyła się. Miałam wrażenie, że wcale nie chce się ze mną spotkać, że robi to bo chce w jakimś stopniu zachować kontakt. Wzięłam szybki prysznic, i ubrałam się w miętowe spodnie, białą bluzkę z nadrukiem ”Kiss me”, założyłam do tego miętowe Vansy. Uczesałam się w koka, a na koniec umalowałam lekko tak aby nie przesadzić.
Byłam punktualnie pod galerią, miałam doskonały plan jak wyciągnąć z niej informacje.
Długo nie musiałam czekać, bo Ann przyszła.
-Witaj- dałam jej buziaka w polik – cieszę się, że się mogłyśmy spotkać.!
-Nie ma sprawy. Chodź, mam tyle do opowiedzenia, ale bez mojej ulubionej cafelatte tego nie zrobię. Okej.?
-Już się robi.!-poszłyśmy do naszej ulubionej kawiarni. Zamówiłyśmy latte i duże ciacho. Niezręczna cisza zapadła na krótką chwilę, bo czekałam aż Ann się rozkręci.
-Ostatnio mało rozmawiałyśmy…
-No tak zauważyłam to… - powiedziałam od niechcenia
-Już Ci wyjaśniam.. To nie tak, że nie chciałam z Tobą rozmawiać…
-Rozumiem-przerwałam jej- zauważyłam, że byłaś rozkojarzona.. Czyja to sprawka.?
-No czekaj…! –powiedziała z najpiękniejszym uśmiechem pod słońcem- a więc pamiętasz te zawody.? To jak zabrałam Cię na tą salę, w sumie to nie wiem po co.. oberwałam piłką, od jednego z zawodników. Przysiadł się do mnie i wydawało mi się, że rozmawialiśmy tak jakbyśmy znali się z kilka lat. Dał mi swój numer. Myślałam czy napisać czy nie, ale odważyłam się. Bardzo chciałam, żeby się ułożyło. Nie pożałowałam tego, odwiedzał mnie dzwonił. Dlatego nie pisałam, byłam zajęta .. tzn, wiesz o co chodzi.- zarumieniła się
-Tak rozumiem, trzymam za was kciuki, mam nadzieje że będziecie bardzo szczęśliwą parką.! – powiedziałam, nie kryjąc entuzjazmu. Zaraz po tym zapłaciłyśmy i poszłyśmy od naszych ulubionych sklepów, Ania cały czas opowiadała mi jaki to Dominik nie jest wspaniały. W sumie to dobrze, że poznała kogoś nowego… tak długo była sama.. muszę iść za jej przykładem…
----------------------------------------------------------------------------

Jak Wam się podoba.? : )

III


Na Sali było dużo wysportowanych chłopców, Anka wręcz oniemiała z wrażenia.
-Nie wierzę, że dałam się na to namówić- powiedziałam, a Anka zmroziła mnie swoim spojrzeniem. Jakby moje słowa ją uraziły, a nic do niej nie mówiłam… Po chwili straciłam ją z oczu, pochłonął ją wir świetnej bajery, oczywiście nie było żadnego piłkarza, który przeszedłby obojętnie obok tej ślicznotki. Nie rozumiem, jak ona to robi.?!

Z perspektywy Ani.

O co jej chodzi.?! Czemu tego nie lubi.?! Czemu nie chce się rozerwać.?!- myślałam, nawet nie obejrzałam się za siebie po tym by sprawdzić czy Roxi idzie. Szłam przed siebie z nadzieją, że chociaż dzisiaj poznam kogoś naprawdę fajnego.
Dość długo się rozglądałam, czekałam, aż w końcu oberwałam piłką…
-Ałłłć.! – krzyknęłam, noga naprawdę zabolała, a winowajcy nie było widać. Kiedy doczłapałam się na jakąś ławkę i ubolewałam nad moim „szczęściem”
-Przepraszam, nie chciałem Cię uderzyć to było przypadkiem.- usłyszałam za swoimi plecami, wspaniały, melodyjny głos. Odwróciłam się i ujrzałam przystojnego zawodnika ze szkoły, z którą teraz moi koledzy z klasy grali.-Mam nadzieje, że nic Ci się nie stało.?-
-Eeee…  nie, jest okej, jak widzisz żyję- uśmiechnęłam się spoglądając mu w oczy. Automatycznie się rozpłynęłam, a On mówił dalej.
-Jestem Dominik, a Ty.? Zakładam, że chodzisz tu do szkoły.
-Ania, miło mi. Tak chodzę tutaj do szkoły, a jak tam zawody.? Jak Wam idzie.?- mówiłam, nadal patrząc w jego oczy, a on przysiadł obok mnie i zaczęliśmy rozmawiać, jak dwoje bardzo dobrych kumpli. Na koniec rozmowy podał mi swój numer i poszedł grać.
-Będę trzymać kciuki i wysłałam mu buziaka.- wyszłam z Sali bo zaczęła się lekcja, a Rudej nie było.
Nie powiem jej co tu się stało. Jak nie zapyta to jej problem. Na reszcie mi się coś ułoży.! Myślałam idąc pod salę od matematyki.

Z perspektywy Roxi

Lekcje minęły szybko, prawie wcale nie rozmawiałam z Anką. Była nieobecna, zamyślona. Nie wiedziałam czy pytać, czy nie. Wróciłam do domu, i położyłam się spać.

`~ile znasz przyczyn, by trwać w tym na zawsze, jedna miłość, jedno życie
dedykowane prawdzie.`

czwartek, 30 maja 2013

II


Gdy dzwonek zabrzmiał, aby rozpocząć lekcję osoby znajdujące się przed salą dostały szału, było słychać tylko i wyłącznie pytania:
-Jest coś zadane?! Będzie kartkówka.?!-wrzeszczeli desperaci. Próbowałam nie wybuchnąć śmiechem, czasami miałam wrażenie, że Ci twardziele z mojej klasy nagle stali się przedszkolakami. Po chwili przyszła nauczycielka nad wyraz zadowolona z siebie, pewnie znowu myśli, że pogrąży nas odpytywaniem czy niezapowiedzianą kartkóweczką. Czemu nie nauczyła się, że my ją już dawno rozgryźliśmy? Zapewne jest zbyt zajęta dobiorem kolejnego  beznadziejnego stroju…
-Rozumiem, osoba starsza, ale czy ona nie zna granic?! Cały tydzień chodziła w tym samym stroju. Białej bluzce z orchideą, granatową spódnicą, świecącymi rajstopami i szpitalnymi klapkami.!- mówiłam do Anki, która najwyraźniej postanowiła mnie nie słuchać.. Trudno kiedyś to ja się jej odpłacę.
Weszliśmy od Sali, zajęliśmy miejsca, sprawdziliśmy obecność. Siedziałam w pierwszej ławce, co oznaczało, że musiałam pomagać mojej ulubionej pani w tej jakże trudnej czynności. Po sprawdzeniu pani wstała i powiedziała
-Mam dla was dobrą wiadomość-uśmiechnęła się do mnie znacząco, a ja pomyślałam
Przebierzesz się.?!- i odwzajemniłam uśmiech.
-Dzisiaj zajęcia poprowadzi Wam Antek, student odbywający tutaj praktyki. Pamiętajcie, że to nie zwalnia was z systematycznej nauki przez najbliższe dwa miesiące- cała klasa wyrzuciła z siebie jednogłośne HURA, a ja byłam rozczarowana że choć raz nie zrobi tego co chciałam.
Po chwili do klasy wszedł młody, wysoki mężczyzna, na głowie miał kruczoczarne włosy, ubrany był w białą bluzkę, na którą założył czarną koszulę, do tego rurki z niskim stanem, a na nogach air force.
Patrzył na mnie swymi pięknymi brązowymi oczami, które widziałam zza okularów.
Nic nie mówił, dziwne przecież powinien
-Stremował się chłopak- ktoś szepnął z tyłu. Miałam ochotę odwrócić się i powiedzieć coś temu komuś, ale utkwiłam przodem do studencika gapiąc się jak idiotka w jego oczy.
-Dobrze, w takim razie was zostawiam. Miłej zabawy- powiedziała pani, wybijając mnie tym samym z transu i wyszła, a mój ulubiony (od tej pory) nauczyciel zaczął mówić
-Jestem Antek, ale to już zdążyła powiedzieć wam pani. Wiecie również, że będę prowadził wam zajęcia. Mam nadzieję, że będzie nam się wspaniale pracowało.-mówił głębokim głosem do momentu, aż dzwonek nie zadzwonił rozpoczynając przerwę. Wszyscy wyszliśmy z Sali, a ja zostałam zaciągnięta na salę gimnastyczną przez Ankę, największą podrywaczkę wszechczasów.
MASAKRA.!

-----------------------------------------------------------------------------------------
Jeśli ktoś to czyta, to niech napisze w komentarzu co sądzi. Nie wiem czy mam dalej pisać, a Wasze opinie ułatwią mi wybór. : )

środa, 29 maja 2013


I.                    Olśnienie

Co jest.?! – oburzona próbowałam zrozumieć co z Nimi jest… żadnego komplementu.?! Jakby nie oni.. starałam się nie zawracać sobie nimi głowy. Dokończyłam się szykować, weszłam tylko na strone internetową szkoły żeby zobaczyć zastępstwa. Okazało się, że mam lekcje tylko do 12 z czego trzy na Sali. Wielce uradowana poszłam do pokoju Patryka powiedzieć, że wychodzę już do szkoły i ma śniadanie w kuchni.
-Patryk, ja wycho…-zaniemówiłam, nie wiedziałam czemu. Mój wzrok utkwił w jednym punkcie.
- Tak, siostrzyczko.? Co chciałaś.?- pytał jakby chciał wszystko obrócić w żart, próbował być dosadnie milutki.- może Ci w czymś pomóc.?
- Yyyy.. Nie, to znaczy, tak.- pogubiłam się, w końcu przestałam gapić się na zdjęcie, które było na pulpicie mojego braciszka- wychodzę do szkoły, śniadanie masz w kuchni. Zobaczymy się w szkole. Na razie.!- przymknęłam drzwi złapałam szybko torbę i wyszłam z domu na przystanek.
Co ja sobie w ogóle wyobrażałam.?! Co ja tam widziałam.?! –w głowie huczało mi tysiąc pytań, a tylko jedna dość wymijająca i niezbyt satysfakcjonująca odpowiedź
Nie wiem.
Szłam na przystanek, jak co dzień wiedziałam, że Patryk też niedługo będzie wychodził. Jak zawsze spotkamy się na przystanku i będzie udawał przed kolegami jaki to On jest dla mnie dobry brat, będzie mnie chwalił i przedstawiał coraz to nowym osobom. Wcale nie pyta mnie o zdanie, czy podoba mi się to w jakiej sytuacji mnie stawia.. Przecież ja nawet nie pamiętam połowy tych osób, które"poznałam”. Dochodząc na przystanek zauważyłam, grupkę chłopców, widać było że uczęszczają na siłownię, opięte dresy napawały moje oczy radością. Coś niesamowitego, szłam jednak dalej wyprostowana z głową wysoko. Przeszłam tak aby wyglądało to obojętnie (co zawsze działa).. nie myliłam się jeden z zebranych tam przystojniaczków cały czas na mnie patrzył, uśmiechał się co odwzajemniałam.
Ten dzień nie może się źle skończyć! – pomyślałam.
Gdy przyjechał autobus Patryka ze swoją paczką wiernych baranków jeszcze nie przyszedł, wsiadłam do autobusu bo nie miałam zamiaru zawierać nowych znajomości. Uroczy chłopak nie spuszczał mnie z oczu, zaczęłam czuć się nie swojo, ale dawałam radę i utrzymywałam kontakt wzrokowy. Wysiadłam, oni też. Szłam tą samą drogą, codziennie a nigdy ich nie widziałam. Poszli za mną do szkoły, gdy tylko weszłam Ania (moja najlepsza przyjaciółka z klasy) rzuciła się na mnie jak na mięso i wyszeptała
-Widzisz, tych o to wszystkich zebranych.?! To są piłkarze.! Dziś są zawody, idziemy wyrywać.! – jej podniecenie było tak wielkie, że nie chciałam psuć jej szczęścia.
Z mniejszym, ale nie udawanym entuzjazmem poszłam pod salę  od chemii z nadzieją, że jeszcze  zobaczę mojego uroczego obserwatora.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Proszę o komentarze... ; )

wtorek, 28 maja 2013

Wstęp


Wstęp.?

Słońce świeciło mi prosto w twarz gdy siedziałam na dywanie z trawy i polnych kwiatów.
Czułam się beztrosko, w oddali widziałam mężczyznę, a dokładniej tylko jego zarys, ponieważ był zbyt za daleko abym mogła cokolwiek więcej zobaczyć. Dostrzegłam, że idzie w moją stronę. Wcale nie przeszkadzało mi to, że zobaczyłby mnie  w totalnym nieładzie, potarganymi włosami, pogniecioną bluzkę, wymięte spodnie. Atmosfera tego miejsca napawała mnie takim spokojem,
 że nie mogłam o niczym innym myśleć  niż ciągły odpoczynek z myślą `ON IDZIE DO CIEBIE`.
Nie musiałam długo czekać, wysoki dobrze zbudowany mężczyzna szybko znalazł się u mojego boku. Usiadł obok mnie na trawie i dość długo mi się przyglądał. Na początku nie wiedziałam co zrobić, czułam się wspaniale obok takiego mężczyzny, ale z drugiej strony czułam się nieswojo. Uczucie to jednak zniknęło gdy tylko spojrzałam w Jego cudowne brązowe oczy. Próbowałam wzrokiem zapytać kim jest, skąd wiedział o tym „moim” miejscu, ale On patrzył na mnie nic nie mówiąc. Po krótkiej chwili, która wydała się wiecznością wstał i szedł tak samo beztrosko jak przyszedł. Starałam się nie zgubić Go, nawet iść za Nim ale coś mi nie pozwoliło. Gdy był już dość daleko odwrócił się i przesłał mi piękny, biały, szczery uśmiech, którego nigdy od nikogo nie dostałam. Siedziałam jeszcze chwilę w tym samym miejscu… Nagle obraz zaczął się rozmazywać …
Budzik dzwonił niemiłosiernie, zresztą jak co dzień o tej samej godzinie 6,30. Leniwie uniosłam rękę, żeby wyłączyć to cholerstwo, następnie wygramoliłam się z łóżka i niemalże na czworaka doszłam do łazienki, aby ocenić stan swojej osoby. Idąc przez przedpokój zauważyłam, że oprócz mnie i mojego brata nie ma nikogo. Przyszedł mi do głowy tylko jeden pomysł. Od razu weszłam do jego pokoju i włączyłam wierzę i moją ulubioną piosenkę. Szybko postawiło to na nogi Patryka, nie zdziwiło Go moje zachowanie, po prostu podszedł , złapał mnie za ramiona i powolutku wyprowadził z Jego pokoju. Czasami mam wrażenie, że ukrył tam skarb. Nikomu nie pozwala tam wejść, pilnuje jak twierdzy. Stałam jak wryta, obróciłam się na pięcie i patrzyłam jak idiotka na zamykające się drzwi. Widziałam tylko jego zaspane oczy.
No cóż takich się nie da zrozumieć…trzeba iść się ogarnąć- pomyślałam i ruszyłam do łazienki. Omal nie upadłam gdy zobaczyła swoje odbicie w lustrze. Rozczesałam włosy, przemyłam twarz, wyszorowałam zęby i kierowałam się do kuchni, w której przeżyłam szok. Widziałam dwa talerze, a na nich karteczki : Roxana i Patryk. Wiedziałam co znajduje się na tych talerzach, mama postanowiła zrobić Nam śniadanie, co nie zdarzało się zbyt często Wielkiej Rybce Biznesu. Z wielkim apetytem pochłonęłam trzy kanapeczki i zaczęłam się szykować.
Postanowiłam założyć białą bokserkę, beżową marynareczkę, lodowe spodnie i beżowe szpilki. Moje długie rude włosy postanowiłam pozostawić rozpuszczone, a makijaż zrobić dość wyrazisty, aby wszyscy się za mną oglądali.
Zdążyłam się ubrać, a w domu rozległ się dzwonek.
O nie.!-pomyślałam-Byleby to nie był jeden z tych idiotów od mojego brata.!
Podeszłam do drzwi aby je otworzyć. Doznałam olśnienia. W drzwiach stał nie jeden, a pięciu wariatów. Weszli nie pytając nawet czy ich wpuszczę…
Skierowali się od razu do pokoju Patryka i tyle ich widziałam…

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jeśli ktoś to przeczyta, to bardzo bym prosiła o szczere opinie na ten temat. ; ))