Na Sali było dużo wysportowanych chłopców, Anka wręcz oniemiała z
wrażenia.
-Nie wierzę, że dałam się na to namówić- powiedziałam, a Anka zmroziła
mnie swoim spojrzeniem. Jakby moje słowa ją uraziły, a nic do niej nie mówiłam…
Po chwili straciłam ją z oczu, pochłonął ją wir świetnej bajery, oczywiście nie
było żadnego piłkarza, który przeszedłby obojętnie obok tej ślicznotki. Nie rozumiem,
jak ona to robi.?!
Z perspektywy Ani.
O co jej chodzi.?! Czemu tego nie
lubi.?! Czemu nie chce się rozerwać.?!- myślałam, nawet nie obejrzałam się
za siebie po tym by sprawdzić czy Roxi idzie. Szłam przed siebie z nadzieją, że
chociaż dzisiaj poznam kogoś naprawdę fajnego.
Dość długo się rozglądałam, czekałam, aż w końcu oberwałam piłką…
-Ałłłć.! – krzyknęłam, noga naprawdę zabolała, a winowajcy nie było
widać. Kiedy doczłapałam się na jakąś ławkę i ubolewałam nad moim „szczęściem”
-Przepraszam, nie chciałem Cię uderzyć to było przypadkiem.- usłyszałam
za swoimi plecami, wspaniały, melodyjny głos. Odwróciłam się i ujrzałam
przystojnego zawodnika ze szkoły, z którą teraz moi koledzy z klasy grali.-Mam
nadzieje, że nic Ci się nie stało.?-
-Eeee… nie, jest okej, jak widzisz
żyję- uśmiechnęłam się spoglądając mu w oczy. Automatycznie się rozpłynęłam, a
On mówił dalej.
-Jestem Dominik, a Ty.? Zakładam, że chodzisz tu do szkoły.
-Ania, miło mi. Tak chodzę tutaj do szkoły, a jak tam zawody.? Jak Wam
idzie.?- mówiłam, nadal patrząc w jego oczy, a on przysiadł obok mnie i
zaczęliśmy rozmawiać, jak dwoje bardzo dobrych kumpli. Na koniec rozmowy podał
mi swój numer i poszedł grać.
-Będę trzymać kciuki i wysłałam mu buziaka.- wyszłam z Sali bo zaczęła
się lekcja, a Rudej nie było.
Nie powiem jej co tu się stało. Jak nie zapyta to jej problem. Na reszcie mi się coś ułoży.! Myślałam idąc pod salę od matematyki.
Nie powiem jej co tu się stało. Jak nie zapyta to jej problem. Na reszcie mi się coś ułoży.! Myślałam idąc pod salę od matematyki.
Z perspektywy Roxi
Lekcje minęły szybko, prawie wcale nie rozmawiałam z Anką. Była nieobecna,
zamyślona. Nie wiedziałam czy pytać, czy nie. Wróciłam do domu, i położyłam się
spać.
`~ile znasz przyczyn, by trwać w
tym na zawsze, jedna miłość, jedno życie
dedykowane prawdzie.`
Niech żyją piłki!!!! Żeby tak było w prawdziwym życiu, swoją drogą teraz zainteresowało mnie to jak w twoich oczach wygląda Anka, skora tak ją komplementujesz XP
OdpowiedzUsuń,,`~ile znasz przyczyn, by trwać w tym na zawsze, jedna miłość, jedno życie dedykowane prawdzie.`"
OdpowiedzUsuńŚliczne!!!