piątek, 31 maja 2013

Ann.


Kolejny tydzień nie różnił się niczym od dnia zawodów. Troszeczkę oddaliłam się od Anki, co bardzo mnie zmartwiło… z reguły byłyśmy nierozłączne, a teraz.? Postanowiłam do niej zadzwonić i spotkać się na wielkie zakupy, ploteczki, kino. Jednym słowem ZABAWE.
Nie odebrała za pierwszym razem co mnie nie zdziwiło, zawsze tak było że żadna z Nas nie słyszała telefonu. Zadzwoniłam po raz drugi… trzeci… czwarty…
Nie chce ze mną rozmawiać-pomyślałam i odłożyłam telefon na półeczkę. Nie minęło 15 minut, a oddzwoniła.
-Dzwoniłaś.? Coś się stało.?-pytała..
-A czy musi się coś stać, żebym zadzwoniła do mojej przyjaciółki? Chyba nie, jak myślisz Ann.?
-no tak … ostatnio bardzo rzadko rozmawiałyśmy. Więc trochę zdziwiły mnie telefony od Ciebie. Przepraszam, jeśli te pytania Cię uraziły- mówiła to takim obojętnym głosem, że zwątpiłam w Nasze spotkanie…
-Och.. wiem, ale chce naprawić soje błędy. Czy masz dzisiaj czas popołudniu.?
-Powinnam znaleźć chwilkę, a coś konkretnego się szykuje.?
-Może małe zakupy.? Kino.? Ploteczki.? jak uważasz.?
-ok, a więc o 15 pod galerią, ani minuty spóźnienia, mam wiele do opowiedzenia. Paaa!-i rozłączyła się. Miałam wrażenie, że wcale nie chce się ze mną spotkać, że robi to bo chce w jakimś stopniu zachować kontakt. Wzięłam szybki prysznic, i ubrałam się w miętowe spodnie, białą bluzkę z nadrukiem ”Kiss me”, założyłam do tego miętowe Vansy. Uczesałam się w koka, a na koniec umalowałam lekko tak aby nie przesadzić.
Byłam punktualnie pod galerią, miałam doskonały plan jak wyciągnąć z niej informacje.
Długo nie musiałam czekać, bo Ann przyszła.
-Witaj- dałam jej buziaka w polik – cieszę się, że się mogłyśmy spotkać.!
-Nie ma sprawy. Chodź, mam tyle do opowiedzenia, ale bez mojej ulubionej cafelatte tego nie zrobię. Okej.?
-Już się robi.!-poszłyśmy do naszej ulubionej kawiarni. Zamówiłyśmy latte i duże ciacho. Niezręczna cisza zapadła na krótką chwilę, bo czekałam aż Ann się rozkręci.
-Ostatnio mało rozmawiałyśmy…
-No tak zauważyłam to… - powiedziałam od niechcenia
-Już Ci wyjaśniam.. To nie tak, że nie chciałam z Tobą rozmawiać…
-Rozumiem-przerwałam jej- zauważyłam, że byłaś rozkojarzona.. Czyja to sprawka.?
-No czekaj…! –powiedziała z najpiękniejszym uśmiechem pod słońcem- a więc pamiętasz te zawody.? To jak zabrałam Cię na tą salę, w sumie to nie wiem po co.. oberwałam piłką, od jednego z zawodników. Przysiadł się do mnie i wydawało mi się, że rozmawialiśmy tak jakbyśmy znali się z kilka lat. Dał mi swój numer. Myślałam czy napisać czy nie, ale odważyłam się. Bardzo chciałam, żeby się ułożyło. Nie pożałowałam tego, odwiedzał mnie dzwonił. Dlatego nie pisałam, byłam zajęta .. tzn, wiesz o co chodzi.- zarumieniła się
-Tak rozumiem, trzymam za was kciuki, mam nadzieje że będziecie bardzo szczęśliwą parką.! – powiedziałam, nie kryjąc entuzjazmu. Zaraz po tym zapłaciłyśmy i poszłyśmy od naszych ulubionych sklepów, Ania cały czas opowiadała mi jaki to Dominik nie jest wspaniały. W sumie to dobrze, że poznała kogoś nowego… tak długo była sama.. muszę iść za jej przykładem…
----------------------------------------------------------------------------

Jak Wam się podoba.? : )

2 komentarze:

  1. Ach ta Ann... Straszny narwaniec, ale pozytywny. Kino, zakupy ploteczki. Po prostu żyć nie umierać. Ruda na bank też sobie z kimś życie ułoży. Już nie mogę się doczekać. ^^

    OdpowiedzUsuń