środa, 29 maja 2013


I.                    Olśnienie

Co jest.?! – oburzona próbowałam zrozumieć co z Nimi jest… żadnego komplementu.?! Jakby nie oni.. starałam się nie zawracać sobie nimi głowy. Dokończyłam się szykować, weszłam tylko na strone internetową szkoły żeby zobaczyć zastępstwa. Okazało się, że mam lekcje tylko do 12 z czego trzy na Sali. Wielce uradowana poszłam do pokoju Patryka powiedzieć, że wychodzę już do szkoły i ma śniadanie w kuchni.
-Patryk, ja wycho…-zaniemówiłam, nie wiedziałam czemu. Mój wzrok utkwił w jednym punkcie.
- Tak, siostrzyczko.? Co chciałaś.?- pytał jakby chciał wszystko obrócić w żart, próbował być dosadnie milutki.- może Ci w czymś pomóc.?
- Yyyy.. Nie, to znaczy, tak.- pogubiłam się, w końcu przestałam gapić się na zdjęcie, które było na pulpicie mojego braciszka- wychodzę do szkoły, śniadanie masz w kuchni. Zobaczymy się w szkole. Na razie.!- przymknęłam drzwi złapałam szybko torbę i wyszłam z domu na przystanek.
Co ja sobie w ogóle wyobrażałam.?! Co ja tam widziałam.?! –w głowie huczało mi tysiąc pytań, a tylko jedna dość wymijająca i niezbyt satysfakcjonująca odpowiedź
Nie wiem.
Szłam na przystanek, jak co dzień wiedziałam, że Patryk też niedługo będzie wychodził. Jak zawsze spotkamy się na przystanku i będzie udawał przed kolegami jaki to On jest dla mnie dobry brat, będzie mnie chwalił i przedstawiał coraz to nowym osobom. Wcale nie pyta mnie o zdanie, czy podoba mi się to w jakiej sytuacji mnie stawia.. Przecież ja nawet nie pamiętam połowy tych osób, które"poznałam”. Dochodząc na przystanek zauważyłam, grupkę chłopców, widać było że uczęszczają na siłownię, opięte dresy napawały moje oczy radością. Coś niesamowitego, szłam jednak dalej wyprostowana z głową wysoko. Przeszłam tak aby wyglądało to obojętnie (co zawsze działa).. nie myliłam się jeden z zebranych tam przystojniaczków cały czas na mnie patrzył, uśmiechał się co odwzajemniałam.
Ten dzień nie może się źle skończyć! – pomyślałam.
Gdy przyjechał autobus Patryka ze swoją paczką wiernych baranków jeszcze nie przyszedł, wsiadłam do autobusu bo nie miałam zamiaru zawierać nowych znajomości. Uroczy chłopak nie spuszczał mnie z oczu, zaczęłam czuć się nie swojo, ale dawałam radę i utrzymywałam kontakt wzrokowy. Wysiadłam, oni też. Szłam tą samą drogą, codziennie a nigdy ich nie widziałam. Poszli za mną do szkoły, gdy tylko weszłam Ania (moja najlepsza przyjaciółka z klasy) rzuciła się na mnie jak na mięso i wyszeptała
-Widzisz, tych o to wszystkich zebranych.?! To są piłkarze.! Dziś są zawody, idziemy wyrywać.! – jej podniecenie było tak wielkie, że nie chciałam psuć jej szczęścia.
Z mniejszym, ale nie udawanym entuzjazmem poszłam pod salę  od chemii z nadzieją, że jeszcze  zobaczę mojego uroczego obserwatora.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Proszę o komentarze... ; )

4 komentarze:

  1. "Jak na mięso", "Idziemy wyrywać" ? Padnę zaraz... Rozumiem praca nad pewnością siebie, ale żeby aż tak? Ciekawe ile minie czasu zanim Anka zrobi coś głupiego... Znając życie niedługo już to przeczytam XP

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cierpliwi zostaną nagrodzeni ; )

      Usuń
    2. Ta... gdybym tylko zaliczała się do tych cierpliwych.

      Usuń
  2. Szczere teksty... "opięte dresy napawały moje oczy radością".
    No no no... Ktoś tu się rozkręca

    OdpowiedzUsuń